Februari 2010

Twaalf en half jaar geleden lag ik in het ziekenhuis.
Net een leuk feest bedacht om te gaan trouwen en jawel ... 1 juni 1997 galkolieken..
EHBO en wachten en te horen krijgen dat het ongeveer 3 maanden duurt voor ik geholpen werd.....

Gelukkig mocht ik in juli 1997 opgenomen worden en werd ik aan het infuus gelegd om de bacterie in mijn longen even goed aan te pakken.
Ik voelde me een prikpop. Elke dag één twee keer opnieuw infuus. Het infuus verstopte mijn aderen en ze dachten al om in mijn benen te gaan prikken. Ik voelde me even geen mens.
Tijdens een weekend kreeg ik opnieuw infuus. Marco steunde me. Maar ik zei gelijk: "dit zit niet goed". "Jawel het zit goed", de specialist liep weg. Nog geen minuut later een bult onder de arm van het infuus. Infuus gelijk eruit en de betreffende specialist wilde ze terug roepen. Dit wilde ik absoluut niet en de OK werd erbij geroepen om opnieuw infuus te prikken.

Het mens zijn... wat was dat. gelukkig na twee weken werd ik geholpen.. een klassieke manier. De hele buik open een mooie omgedraaide Top mijn buik om de gal te verwijderen. Had al een streep op mijn buik, van twee keer een darmverstopping om mijn 11de en binnen 24 uur van mijn welkom op aarde.
Na de OK was is erg ziek. Ik had mijn neusslang al op de verkoeverkamer eruit laten halen. En op de afdeling moest ik telkens overgeven als ik overeind ging zitten.
Door de kracht kroop ik één dag later al zelf richting de toilet en na twee dagen werd ik verplaatst na de longafdeling om te leren omgaan met hoesten. Daarna snel weer richting huis.

De eerste nacht thuis was heerlijk en midden in de nacht werden we wakker van een carportbrand verderop in de straat. Van de rooklucht moest ik hoesten. Dat deed erg veel pijn. Ik liep als een oud vrouwtje.
In het ziekenhuis had ik de trouwkaarten in orde gemaakt. Pffffff wat een tijd.

Nu weer een feestje gepland. En dan denk ik terug aan vroeger. Er is veel gebeurt in de jaren +++ en --- en liefde en geluk. Afgekeurd om te werken - vele antibiotica verneveld - 3 maanden revalidatie - ups en downs in de liefde. Gelukkig kunnen we elkaar niet missen. Ik maar zeggen vanaf dag één dat ik Marco kende:"5 jaar en dan ben ik er misschien niet meer...". Nu 15 jaar later ben er nog steeds..
Een feest of samen wat doen, de 25 jaar halen is een vraagteken.
Nee ik wil leven van dag op dag.
Daarom toch maar...een borrel gepland met en genieten van onze vrienden en ons geluk.